(Telefon çalar) Ah, kocam olacak…hep bu saatlerde arar beni, özür dilerim bir dakika… (Telefona
gider.) Alo? Evet… Ne? Neee hastir bok… (Telefonu kapar. Utanmıştır. Komşuya tebessüm eder.) Ah
çok afedersiniz… ben aslında hiç kötü söz kullanmam ama bazen kaşınıyorlar… (İşine devam eder.)
Yok… yok… kocam değildi, daha neler… kim olduğunu bilmiyorum… Domuzun teki… günde iki üç… bin
kere… telefon eder… Öylesine iğrenç sözler söyler ki, hani o sözlerden, sözlükte bile bulamazsınız…
Nereden biliyorum olur mu? Baktım sözlüğe, bulamadım… Hasta mı? Baksanıza bende, evde bir hasta
var, İtalya’daki bu tür, bu hastaların sorumluluğunu taşıyamam ya… (Telefon yeniden çalar.) Bak gene
o… Ağzını bile açamayacak bu kez… Dinle domuz… Seni uyarıyorum, telefon polis tarafından
dinleniyor. (Ses tonu yumuşar.) Ciao (komşuya) Kocam… Seninle ilgisi yok canım, sandım ki… bir adam
durmadan telefon edip… seni soruyor… korkunç kötü sözler söylüyor… Sana kızgın… çok… diyor ki…
ona borcun varmış… (Ses tonu değişir.) Ben de korkutmak için polisten söz ettim… Evet… evdeyim…
Aldo, sana yemin ederim ki evdeyim… Özür dilerim ama sen hangi numarayı çevirdin… E telefonu ben
açtığıma göre nerede olabilirim, kapıyı üstüme kilitliyorsun ya. (Komşuya) Signora, görüyor musunuz
şu kocamı… Alo… Hayır kimseyle konuşmuyorum… Evet, Signora dedim, ama… ben arada kendi
kendimi “signora” diye çağırırım. Hayır evde kimse yok… Evet kardeşin var ama burada değil, içeride.
Evet bebek gibi uyuyor, evet mamasını verdim, evet çişini de yaptırdım, evet kardeşinin de çişini
yaptırdım… (Kontrollü) Kim sinirli… Diyorum ki için rahat olsun evde herkes çişini yaptı… Ciao, evet…
hayır… hayır çok neşeliyim… (Bağırır, çok sinirlidir.) Çok çok neşeliyim… Aldo çok neşeliyim… (Bağırır.)
Burada bir yandan ütü yapıyordum bir yandan gülüyordum… Evet Aldo, çok neşeliyiiiim… (Telefonu
kapatır ve telefona karşı çığlık atar. Komşuya bakar, bir an, ciddidir ve sonra sessiz tebessüm eder.
Yeniden sinirlerine hakim olur.) Gördünüz mü? Yalan söylemek zorunda kaldım… Yok… hayır o
domuzun telefon ettiğini söyleyemem, sonra bana kızar… Evet biliyorum suç bende değil ama, diyor
ki benim rahatsız olduğumu anlamak için devamlı arıyorlar, böylece tatmin oluyorlar. Sonunda
telefonu da kestirir diye korkuyorum. Zaten eve kilitliyor, hapisim… Sabah çıkarken beni kapatıyor…
alışveriş mi? (Ütüye başlar.) Kendi yapıyor… Eh… Bir şey oldu mu diye hep arar… Oysa ne olacak ki
bizim evde, sıradan sessiz bir aileyiz işte… (O anda röntgenciyi görür. Göğsünü örter. Bağırırken.)
Yakaladım işte seni… (Komşuya) Pardon bir dakika… Boş yere saklanma dürbününün camı güneşten
parlıyor… Ayy… (Elindeki ütüyü göğsüne yapıştırır.) Göğsümü yaktım… Yukarda… Siz göremezsiniz
sizin pencerenizin daha üstünde… Bir röntgenci eksikti bugün… Görüyorsunuz değil mi, zavallı bir kadın kendi evinde biraz rahat bir giysiyle ütü bile ütüleyemiyor, bunların yüzünden paltoyla ütü yapacağız artık…