Geçmiyor, bir türlü geçmiyor. Ne yaparsam yapayım yine de geçmiyor.
Tam unuttum diyorum, yine çıkıp geliyor. Hayalini görüyorum onun. Buraya geliyor.
Beni ziyaret ediyor. Orta birinci sınıftayken beni okuldan aldı, bir işe soktu. Çocuktum ama
oyun yoktu, oyuncak yoktu. Durmadan çalışıyordum ve o benim
kazandığım bütün parayla içki içiyordu. İşkenceler hep devam etti.
Üzerimde söndürdüğü her sigarada ona olan nefretim biraz daha alevlendi.
Epey bir süre gizlice karate çalıştım. Çocuk aklı işte, amacım bir an önce
ondan daha güçlü olup onu dövmekti. Baktım bu böyle olmayacak bıraktım
karateyi ve gizlice bir okula kayıt yaptırdım. Ortaokulu dışarıdan bitirdim.
Lise 1’e başladığımda artık genç bir delikanlıydım ve babamın baskıları
beni yıldırmıştı. Artık ona kendimi ezdirmeyecektim. Zaten çok içmekten
yavaş yavaş kafayı yiyordu. Topladım eşyalarımı kaçtım evden. Epey bir
süre sokaklarda yattım. Sokak çocuklarıyla ahbaplık ettim. Tinerlerini
paylaştılar benimle. Sonra bir iş buldum: Bir kafeteryada garsonluk…
Oranın deposunda konaklamaya başladım, iri lağım fareleriyle birlikte…
Çok sevmiştim onları, çünkü tek arkadaşlarım onlardı. Çok büyük bir hırsla
çalışıyordum, hem işte hem de okulda derslerime… Derslerimde çok
başarılıydım. Öğretmenlerim üstüme düşerdi. Hoşuma giderdi bu durum.
Ama gel gör ki hiç arkadaşım yoktu. Aslında vardı: Selim… Ama o da beni
terk etti. Büyük ihtimalle sevgilisi istemişti böyle olmasını. Oysa ben onun
gerçek bir dost olduğuna inanmıştım. Canı sağ olsun eski dostumun. Lise
sondayken İpek diye bir kızla tanıştım: ilk aşkım. Daha doğrusu ilk ve
son… Çok sevdim onu. Bana annemden sonra sevgiyi hatırlatan tek kişiydi.
Ama şimdi Nihan'la evliyim.