Ah! Mahvoldum! öldüm! boğazladılar beni! Nereye koşsam? Nereye koşmasam? Tutun! Tutun onu! Ama kimi tutacaklar? Kim tutacak? Bilmiyorum, bir şey görmüyorum, körcesine yürüyorum… Nereye gidiyorum? Neredeyim? Ben kimim? Artık bilmiyorum, başım, beynim perişan… Sizler, bana sizler acıyın; yalvarırım size, ayaklarınıza kapanarak yalvarırım, gelin benim imdadıma: onu kim aldıysa gösterin, söyleyin bana. (Seyircilere.) Sen ne diyorsun- İnanırım sana: sen namuslu bir adama benzersin. Ne var? Neye gülüyorsun? Ben sizin hepinizi de bilirim. Sizin aranızda sürüyle hırsız vardır; istedikleri kadar tebeşir beyazı elbiseler giyinip (1) temiz birer insanmışlar gibi, sessiz sessiz otursunlar, gene de… Ne var? Kimsede değil mi? Öldürüyorsun beni. Söyle, söyle kimde? Bilmiyor musun? Ah! Ben, zavallı ben. Artık bitti, her şey bitti, mahvoldum. Ne kara günmüş bugün! Bana az mı göz yaşı döktürdü! Az mı bela getirdi? Bundan sonra benim için artık açlık, yoksulluk… Mahvoldum, evet, büsbütün mahvoldum, dünyada benden de çok mahvolmuş kimse mi var? Gözüm gibi sakladığım o altınları kaybettikten sonra, benim için yaşamanın ne değeri olur ki?.. Kendimi her neşeden, her zevkten mahrum ediyor, en lüzumlu şeyleri bile almıyordum… Şimdi o parayı başkaları yiyor, hem de benimle, benim felaketimle alay ediyor… Ben nasıl dayanırım buna?